Monkey Island yes rodos… we eat banannas!info@monkeyisland.gr

Άνθρωποι/Aπόψεις: Από Κρήτη με αγάπη…

Χρύσα Ι. Παγκάλου

Δεύτερη  ημέρα του τελευταίου μήνα του συνταρακτικού έτους 2012. Μετά από έναν σκληροτράχηλο Νοέμβρη που για κάποιο λόγο -ευτυχώς-  πέρασε γρήγορα, η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει..

Σε ένα σύμπαν που ο καιρός παύει να δίνει υγιή  νεύματα και οι ημέρες κάθε ημέρα και περισσότερο  έχουν ένα ομοιόμορφο ύφος, σα να με διαπέρασε η επιθυμία- ή η νοσταλγία- μιας Κυριακής –φαινομενικά- χειμωνιάτικης, να γράψω το αποτύπωμα σκέψεων που μετρούν ήδη 3 χρόνια, μα που τώρα φαίνεται να αποκρυσταλλώνονται πλήρως.

Έχοντας την επιθυμία να αφιερώσω τις σκέψεις τούτες σε όσους από αγνή καρδιά συνεχίζουν να ονειρεύονται και που κάθε ημέρα δυστυχώς αποδεικνύονται όλο και πιο λίγοι, θα σπάσω τη σιωπή μηνών, πρώτον για να ευχαριστήσω και δεύτερον για να «αποχαιρετήσω» (έστω και αργά), το νησί των ανέμων, το νησί των πολλών πολιτισμών, το νησί το όμορφο, που θα μπορούσε να είναι μοναδικό. Το νησί που μοιραία ενώνει ανθρώπους.  Το νησί που αφύπνισε κι εμένα και πολλούς άλλους. Το νησί που δίνει την αίσθηση της ζωής μέσω των αισθήσεων, πιο έντονα από την αίσθηση της σκέψης..Το νησί της Ρόδου.

Τον τόπο, τον κάνουν οι άνθρωποι που το κατοικούν. Έτσι δεν λένε; Και ας μην το λένε, εγώ αυτό πίστευα πάντοτε. Και αυτό είναι μία σκέψη που όλοι λίγο πολύ έχουν κάνει. Έτσι τουλάχιστον πιστεύω.

Εάν λοιπόν ισχύει η παραπάνω «συνθήκη», τότε πιο είναι το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον καθέναν για κάθε λογής απόφαση αφορά στον τόπο του, ή στον τόπο που κατοικεί και θεωρεί τόπο του; Ή -για να το θέσω κάπως διαφορετικά- σε τι βαθμό πιστεύουμε πως οι πράξεις/αποφάσεις μας, δίνουν κάποιο νόημα/στίγμα  στο ευρύτερο πλαίσιο της κοινωνίας που διαβιούμε; Βεβαίως για να απαντηθούν οι παραπάνω ερωτήσεις, ίσως να πρέπει να διατυπωθεί η πρώιμη αυτών: Γιατί κάνουμε, όλα όσα κάνουμε; Και για να είμαι δίκαιη (σε αριθμό) απέναντι στις σκέψεις μου μέσω των ερωτήσεων, θα θέσω μία ακόμη: Και εάν ακόμη ξέρουμε το γιατί, τότε αυτό που κάνουμε είναι αυτό που θα θέλαμε και όλοι οι υπόλοιποι να κάνουν;

Έχω την αίσθηση πως η τελευταία ερώτηση είναι ικανή να χαλάσει πολλά από τα πάζλ της κατά τα άλλα «όμορφης» ζωής μας. Όταν όμως μπει ο σίφουνας αυτής της ερώτησης στο θεριό του μυαλού που (από)-κωδικοποιεί τη σκέψη, τότε η απόφαση ζωής που ακολουθεί, μήπως είναι το προϊόν μίας επερχόμενης «καταστροφής»;

ΝΑΙ θα έλεγα εγώ, εάν η απόφαση αυτή ταυτίζει την ύλη με το πνεύμα. ΝΑΙ θα έλεγα και εάν η απόφαση αυτή αφορά σε μία ανήθικη συνθηκολόγηση της ψυχής με το μυαλό. Και τέλος πάλι ΝΑΙ θα έλεγα, εάν όλα αυτά δεν έχουν τη ρίζα τους -πρώτιστα- στον ένα και μοναδικό αποστολέα και αποδέκτη: στον εαυτό μας!

Καταστροφή. Βαριά λέξη. Όχι όμως και ανυπόφορη. Μετά την καταστροφή, τι; Μα τι άλλο; Αναγέννηση! Σε αυτήν θα εστιάσω, μιας και ίσως να ακούγομαι κάπως απαισιόδοξη με όλα τα παραπάνω, αν και δεν το συνηθίζω και για αυτό θα σας υπενθυμίσω πως έχω οδηγό μου τη φίλη μου τη μέλισσα..

Αναγέννηση λοιπόν.. Σε μία χώρα όπου ο πάτος δεν ξέρουμε που μπορεί να βρίσκεται ή ακόμη και εάν ξέρουμε υπάρχουν πολλοί που σκάβουν ακόμη, τότε τι μένει αλήθεια; Μήπως η πολύ μαζεμένη αλήθεια από την απορρέουσα αλήθεια του καθένα ξεχωριστά ώστε τελικά να μπορέσουμε ανθρώπινα να συμπορευτούμε; Μήπως σας θυμίζει κάτι η προηγούμενη ερώτηση;

Ναι η μοναδική μου εμμονή, είναι η έννοια της αλήθειας. Όχι σαν ορισμός, διότι εγώ για τον εαυτό μου έχω δώσει τον απαιτούμενο. Μα σαν περνούν οι ιστορικές αυτές ημέρες που μας «διαπερνούν» και συνάμα μας προσπερνούν, η πεποίθησή μου μεγαλώνει γύρω από αυτήν την εμμονή. Η ανάγκη μου οξύνεται να βλέπω και να ακούω αλήθειες. Να μυρίζω, να ακουμπώ και να γεύομαι αλήθειες. Να φτιάχνω και να καταστρέφω αλήθειες..όταν και όπου αυτές, δεν υπάρχουν!

Διότι και αυτό όπως και όλα τα πολύτιμα, είναι πολύ σπάνια και για το λόγο αυτό, τρομακτικά ανεκτίμητα. Υπάρχουν. Ναι, υπάρχουν. Τις έχω δει τις αλήθειες αυτές. Και ο υγιής νους που για μία φορά έστω στη ζωή του στάθηκε απέναντι σε αυτό το μεγαλείο, δεν το ξέχασε ποτέ. Άλλαξε. Μεταμορφώθηκε. Ανέπνευσε. Άρχισε να ζει!

Και αυτή είναι η ευχή μου. Για το νησί των ανέμων που πολύ αγάπησα. Που πολλοί αγάπησαν και θα ήθελαν να αγαπούν για πάντα. Στο χέρι σας είναι. Κάντε το καλύτερο δυνατό. Για όλους εμάς που περάσαμε από εκεί και κάποτε ξανά θα θελήσουμε να επισκεφθούμε. Να δούμε την  αλήθεια, που αξίζει στον τόπο αυτόν. Στον τόπο σας. Την αλήθεια που θα ταυτίσει την ομορφιά της ψυχής του τόπου με την ομορφιά της ψυχής των ανθρώπων. Την ομορφιά που όλοι κρύβουμε και μέχρι τώρα ασελγούσαμε πάνω της, λες και η φωτιά μαζί με την αλμύρα.. θα έκαιγε, θα έπαιρνε, θα σκότωνε. Μα δεν είναι έτσι. Ποτέ δεν ήταν και ευτυχώς, ποτέ δεν θα γίνει έτσι!

Μπορεί όμως να αλλάξει..

Και ο χρόνος έχει ήδη αρχίσει να μετράει. Αντίστροφα!

Με αγάπη,

από μια επί μακρόν επισκέπτρια του νησιού, που άφησε ένα κομμάτι της ψυχής της να τριγυρνά στα ποιητικά σοκάκια της παλιάς μα και της νέας πόλης.

Υ.Γ. Μία δεύτερη ευχή, είναι, η ειλικρίνεια του λόγου μου να εκτιμηθεί όπως ακριβώς επωάστηκε. Κανένα ιδιαίτερο ή συγκεκριμένο συμβάν δεν καθοδήγησε τον γραπτό μου λόγο. Ή μάλλον ακριβέστερα, πολλά και κανένα. Τα οποία όμως με το πέρασμα του χρόνου, μετουσιώθηκαν σε αίσθηση (άλλοτε θετική και άλλοτε αρνητική) και εν τέλει σε ευχετήριο λόγο.

Comments

comments

Comments are closed.

Follow Us!
FACEBOOK
Creative Commons
creative commons logo