Monkey Island yes rodos… we eat banannas!info@monkeyisland.gr

Τέχνες/Θέατρο:Η κωμωδία ήταν δράμα.

Κλεοπάτρα Τσιτσιπά

Καταρχάς, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι πηγαίνοντας κανείς σε μια εμπορική θεατρική παράσταση, δεν περιμένει να δει κάτι πειραματικό αλλά ούτε και να προβληματιστεί. Το εμπορικό θέατρο, όπως και όλα τα θεάματα αυτού του είδους, έχει ως στόχο να κάνει το κοινό του να ξεχαστεί από τις σκοτούρες της καθημερινότητας και να περάσει καλά. Με αυτή τη μοναδική προσδοκία ξεκινήσαμε την Παρασκευή 03/08 να παρακολουθήσουμε τη θεατρική παράσταση “Τα βαφτίσια” του Νίκου Μουτσινά και της Τζένης Διαγούπη. Μόνο που ούτε από την καθημερινότητα ξεφύγαμε αλλά ούτε περάσαμε καλά.

Στη διαφημιστική καταχώρηση της παράστασης που δημοσιεύτηκε στα τοπικά μέσα, παρουσιάστηκε σαν μια κωμωδία καταστάσεων με στοιχεία από τον ελληνικό κινηματογράφο. Αυτό που παρακολουθήσαμε εμείς ήταν βωμολοχίες χωρίς λόγο, χιλιοειπωμένες ατάκες, αστεία με σωματικά αέρια επιπέδου Λαζόπουλου π.Μ.Μ. (προ Μικρών Μήτσων) και τσιρίδες από τους ηθοποιούς η ένταση των οποίων ανταγωνίζονταν σε ντεσιμπέλ αυτές της Χρύσας Ρώπα. Η μόνη ομοιότητα, δε, που μπορέσαμε να διακρίνουμε με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, ήταν στην παραγωγή επιπέδου “ΚΛΑΚ ΦΙΛΜΣ” με πρωταγωνιστές την Άννα Φόνσου, τον Γιώργο Πάντζα και στο τραγούδι την Καίτη Ντιριντάουα. (Γιατί δυστυχώς ο “παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος” δεν περιλαμβάνει μόνο “διαμαντάκια” με τον Κωνσταντάρα, τη Βλαχοπούλου κ.α., αλλά την πλειοψηφία αποτελούσαν χαζοκωμωδίες του συρμού. Αυτό όμως είναι άλλο κεφάλαιο).

 Το σενάριο έκανε κοιλιά πριν σχεδόν ολοκληρωθεί το πρώτο μισό της παράστασης, ενώ η ευρηματικότητα περιορίστηκε στην επανένωση της μάνας με τη χαμένη της κόρη και στα ντόλαρς που άφησε κληρονομιά ο θείος από την Αμερική. Οι ηθοποιοί, όταν δεν βρίζονταν και δεν μουτζώνονταν, αντάλασσαν ατάκες που είχαν γραφτεί πολλά χρόνια νωρίτερα από τα πραγματικά ταλαντούχα και επιτυχημένα συγγραφικά δίδυμα Ρέππα-Παπαθανασίου και Ρήγα-Αποστόλου, γιατί απ’ ό,τι φάνηκε οι συγγραφείς της παράστασης με αυτά τα πρότυπα μεγάλωσαν. Αντί όμως να προχωρήσουν ένα βήμα πιο πέρα καλλιεργώντας τη δική τους γραφή, δημιούργησαν ένα τερατούργημα, ένα κακέκτυπο των προτύπων τους.

Η Μαρία Σολωμού, ήταν αυτό που περιμέναμε. Υποδήθηκε για χιλιοστή φορά τη νευρωτική στα όρια της υστερίας γυναίκα, όπως την πρωτοερμήνευσε στους Singles. Τότε τη βρήκαμε χαριτωμένη, πλέον έχει καταντήσει απλώς ανυπόφορη. Ο Νίκος Μουτσινάς, πάλεψε να ξεχωρίσει ως πρωταγωνιστής στο έργο που ο ίδιος έγραψε, μόνο που καλύτερα θα ήταν να παραμείνει σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, στην παρουσίαση απογευματινών, ψυχαγωγικών (;;;;) εκπομπών, στις οποίες υπάρχει από πίσω ένα ολόκληρο επιτελείο για να τον στηρίξει χωρίς εκείνος να εκτίθεται ανεπανόρθωτα. Η Αθηνά Οικονομάκου στο ρόλο της ρωσίδας οικιακής βοηθού από την Κόκκινη Πλατεία της Αγ. Πετρούπολης (ασχολίαστο…), πρόσφερε στο κοινό το θέαμα που δεν μπορούσαν να προσφέρουν οι υπόλοιποι συντελεστές, μπούτι και βυζί. Ο μόνος που προσπάθησε να δημιουργήσει έναν κάπως πιο ολοκληρωμένο χαρακτήρα ήταν ο Θανάσης Αλευράς, μόνο που τον χαντάκωσε το κείμενο.

 Ήταν μια πραγματικά κακή παράσταση. Θα προτιμούσα να είχα ξοδέψει το χρόνο μου σε ένα θέαμα επιπέδου “Δελφινάριο”, με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Σεφερλή. Εκεί τουλάχιστον, ξέρεις εξαρχής τι να περιμένεις και αυτό είναι πιο έντιμο απέναντι στο κοινό που σου εμπιστεύεται τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο του, από το να προσπαθείς να του πασάρεις φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

 Υ.γ. Τα λεφτά μας πίσω.

Comments

comments

Comments are closed.

Follow Us!
FACEBOOK
Creative Commons
creative commons logo