Monkey Island yes rodos… we eat banannas!info@monkeyisland.gr

H Αβά/χτη Ελαφρότητα Του Είναι (Συγνωμη Κούντερα)

Ευσταθία Φιλιππάκη

«όταν δεν συνειδητοποιούμε ότι τα λόγια και οι πράξεις μας, έχουν αντίκτυπο στις επόμενες γενιές. όταν δεν συνειδητοποιούμε ότι το να κάνεις παιδί δεν είναι χρέος, χρέος είναι η προσπάθεια να κάνεις τον κόσμο καλύτερο για αυτό το παιδί»

έβλεπα τις προάλλες ένα βιντεάκι της γνωστής πλέον ομάδας «λόκαλς» της Αθήνας, το οποίο έκλεινε με τη φράση «τουλάχιστον να ξυπνήσουν οι άνθρωποι». Καθότι ευμετάβλητη συναισθηματικά, δεν άργησε να ξυπνήσει μέσα μου, αυτό το γλυκό αίσθημα της αισιοδοξίας που αφυπνίζεται σε εμένα, από τις προσπάθειες ανθρώπων, συλλογικές ή μη, να κάνουν την αλλαγή προς το καλύτερο. δυστυχώς όμως, όπως όλα τα ωραία, έτσι και η ευφορία μου δεν έμελλε να με συντροφεύσει για πολύ. δύο ώρες μετά, ένας ϋber-εριστικός οδηγός, τετράτροχου οχήματος, τα κατάφερε…. ενοχλημένος ο «κύριος» από τη καθιερωμένη πομπή ποδηλάτων της Παρασκευής, προκειμένου να τη ξεπεράσει, περνάει με κόκκινο το φανάρι, στριμώχνει κανά δύο ποδηλάτες στον τοίχο, παρόλη τη καφρίλα του δεν καταφέρνει να βγει μπροστά επομένως ξεκινάει να τσακώνεται μόνος του

με όλους

και τον καθένα χωριστά

και  όλη αυτή την ώρα  να  μαρσάρει απειλητικά και να ωρύεται «κάντε στη μπάντα!!έλα μην πατήσω και  κανέναν»!!!!

και όλα αυτά έχοντας δίπλα του γυναίκα, που στην αγκαλιά της κρατούσε ένα μπουκλωτό πλασματάκι, με τεράστια γαλάζια μάτια, το πολύ πέντε χρόνων, το οποίο κοιτούσε τρομοκρατημένο τους κακούς ποδηλάτες που έβγαλαν τον μπαμπά της εκτός εαυτού και στεναχώρησαν την μαμά της.

(Άραγε αυτός ο ίδιος, όταν είναι μπλοκαρισμένος στη κίνηση απειλεί με την ίδια σφοδρότητα τα προπορευόμενα αμάξια?)

ποιος θα μάθει σε αυτό το κοριτσάκι ότι η άποψη του μπαμπά της ότι «ο δρόμος ανήκει μόνο στα μηχανοκίνητα οχήματα», είναι λανθασμένη. ποιος θα μάθει σε αυτόν τον τύπο, ότι στο παιδί του αξίζει να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον αν όχι με λιγότερους, τουλάχιστον όχι με περισσότερους ρύπους από ότι μεγάλωσε ο ίδιος.

αυτό το σκηνικό όπως και πολλά άλλα παρόμοια, σε συνδυασμό με τη νοοτροπία του μέσου κάτοικου και το βρισίδι-μουρμούρα που ακούω σχεδόν καθημερινά από τους καταστηματάρχες της παλιάς πόλης, για το μέσο μετακίνησης της επιλογής μου (το οποίο στο κάτω κάτω της γραφής, ούτε με τον θόρυβό του σε ενοχλεί, ούτε καυσαέρια σου αφήνει) «κλαδεύει» την αισιοδοξία απ’το μυαλό μου και «μπολιάζει» την απογοήτευση και την αμφιβολία….. μπορούν να ξυπνήσουν οι άνθρωποι? θέλουν? «παντού»? ή  μήπως παντού εκτός από αυτόν εδώ τον τόπο?

Όπως και να ‘χει, για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι προοίμιο παραίτησης το κείμενό μου. εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ να «είμαι η αλλαγή που θέλω να δω στον κόσμο», και θα εύχομαι για την ημέρα της «αντιστροφής», όπου η μειοψηφία των αξιόλογων ανθρώπων αυτού του νησιού, θα έχει γίνει η πλειοψηφία.

Το εν λόγω video:

“Κάνε την υπέρβαση. πρέπει να θέλεις για να μπορείς”

Comments

comments

Comments are closed.

Follow Us!
FACEBOOK
Creative Commons
creative commons logo